Tv programı ve akademi için elemeleri geçtikten sonra, aslında hiç kimse olduğum gerçeği ile yüzleştim ancak bu birazcık da haksızlık gibi görünüyordu. ( Bu cümleden anladığım>>>>yarışmalara katıldığı için kendini birazcık daha üstün görmüş ancak YG elemelerine katılınca aslında diğerlerinden farklı bir muamele görmeyişine yakarıyor) YG’ye katılmamla birlikte, önceden dünya üzerindeki çok az sayıda kişiyle irtibat halinde olduğum gerçeği dank etti ve bir an boşluğa düştüm. ( Kendi dünyasının çok küçük olduğunu ve yeni yeni şeyler keşfettiğini söylemeye çalışmış.)
Eğitim sürem boyunca, ses kaydım tutuluyordu ve bir gün Başkan Yang beni görmeye geldi.
“Kaydını izledim. Yeteneğin var gibi…acaba Jiyong ve Youngbae’yi tanıyor musun?”
“Ah? Ah…tanıyorum.”
“Jiyong ve Youngbae 6 yıl boyunca şirketimizde eğitim aldı ve seneye grup olarak çıkış yapacaklar. İnanılmaz yeteneklere sahipler. Bana göre senin şarkı söyleme kabiliyetin 50 puan, dans kabileyetin de 50 puan ancak yeteneklerini geliştirebilirsin. Çalışmalara yarından başlayarak, ikisini de 100 puan yapman mümkün.”
Aslında, o abilerin kim olduklarını bilmiyordum ama başkanın benden beklediği cevabı vermem gerektiğini düşündüm. Tabi ki, onların ne kadar yetenekli ve muhteşem olduklarının da farkında değildim o zamanlar.
“İnanılmaz Yetenek”in ne olduğunu idrak ettiğim zaman, eğitim sürecim de başladı.
Kabiliyetlerimizdeki farklar çığ gibiydi. Şarkı söyleme, dans etme, kişilikler… hiçbiri karşılaştırılabilcek türden değildi. İyi olan sadece uzun süredir eğitim gören Jiyong hyung ve YoungBae Hyung değildi, YG’ye benim ile aynı zamanda girmiş olan diğer abiler de en az onlar kadar iyiydi. Daesung hyung’un takdire şayan kişiliği ve pozitif bakışı vardı. TOP’ın orta derecedeki kısık sesi ve rap yeteneğinden pürüzsüz sesine kadar her şeyi harikaydı. Diğer kulvarlarda da benden kat ve kat iyiydiler. Benimse takdir edilecek şeyim maknae oluşumdu! Özsaygınlığım bundan ibaretti.
Sonuçta, YG Hip-hop tarz müzik yapmasıyla bilirdi ve benim o türden anladığım pek söylenemezdi… Grubun üyeleri müzik hakkında konuşmaya başladıklarında konuya dahil olamıyor ve sonunda kendimi Hip Hop dinleyerek buluyordum. Gün boyu YG şirketinden çıkan Hip Hop parçaları dinliyordum ancak bu müziğe ömrüne vermiş olan onlarla, benim aramda dağlar kadar fark vardı.
İnsan bir kere önyargıya vardı mı , fikrini değiştirmek kolay olmuyor. «Battle Shinhwa»yı izlemiş olanlar, şarkı söyleyişim yeterli olmadığı için performansımı yarıda kesmiştim. Bu davranışım insanlar üzerinde kötü bir izlenim bıraktı. Bir gün Se7en hyung ile yemek yerken bana şöyle dedi,
“Neden YG’yi seçtin?”
“Burada olmak istediğim için burdayım.”
“Gerçekten mi?” (Sanırım burada gerçekten şarkıcı olmak isteyip istemediğini sorguluyor)
SE7EN hyung'un bana inanmadığını görünce çok üzülmüştüm. Şimdi bu durumu çözmüş olsak da o zamanlar, daha iyisini yapmayı bilmeyen çocuk gibi hissediyordum. Performansım çok iyi değildi ancak insanların ne kadar çok çabaladığımı görmeyişi beni çok üzüyordu.
“ İnsanlar benim hakkımda bu kadar net bir yargıya sahipken başarma olasılığım ne? Fikirlerini değiştirmem mümkün mü?” Bu durum benim için sinir bozucu bir hal almaya başlamıştı.
“ Suçun bende olmadığını anlamaları için ne yapabilirim?” Öyle depresif hissettiğim zamanlar oluyordu ki uyuyamıyordum
.
Bu fırtınalı zamanlarda, «BIGBANG Debut Documentary» kayıtları başladı. Kaydın yapıldığı her gün, meydan muharebesi gibiydi.
Üstelik, her hafta Başkan Yang raporunu herkesin önünde açıklıyordu. Performans sonucumun her defasında en düşük çıkması çok küçük düşürücü bir durumdu. Hatta bir keresinde 100 üzerinden 7 puan almıştım. Ruh halim hiç iyi değildi ve performansım gittikçe kötüleşiyordu. Kendimden nefret ettiğim için Tanrı’ya yalvaramıyordum bile.
Ancak, bir süre sonra depresyondan kurtuldum. Zorluklarla karşılaştığında ne yapacağını bilemeyen insanlar yenilmeye mahkumdur. Kararlıydım. Önce kendimi sevmeyi öğrenmeliydim. Daha kendimi sevemezken, inanların beni sevmesini nasıl bekleyebilirdim? İnsanların onayını almadan önce içimdeki hazineyi ve yeteneği keşfetmem gerekiyordu. Kendimi geliştiremediğimde ya da hata yaptığımda kendime şunu söylüyordum,
“Seung-hyun ah, sorun değil. Tekrar dene.”
Şimdi bile, kendime mırıldanmayı sürdürüyorum “Seungri ah, seni çok seviyorum!” Çoğu kişiye aptalca gözükse de, bana kattığı şey paha biçilemez. Üzücü ruh halinden çıkarıp kendime güvenmemi sağlayan silahım.
Başarı ve yeteneğe sahip olanlar doğal olarak özgüvene de sahip olurlar. Ben özgüvenimi kazanmak için şafak sökünceye kadar çalışma odasında pratik yaptım, her boş zamanında şarkı söyledim. Yaptıklarım takdir edilmediği sürece özgüvene sahip olmanın da anlamı yoktu.
Ne kadar kararlı olursam olayım, zorluklarla yüzleştiğim zamanlar da oluyordu. Şöyle ki Jiyong hyung yaptığı şarkıları dinletir, Youngbae dans ederken ne kadar yakışıklı olduğunu gösterirdi. Ne zaman yenik hissetsem kendimi sorgulardım.
“Ben neden bu kadar iyi olamıyorum?”
Doğru söylüyorum, neden insanların yapabildiklerini ben yapamıyorum diye isyan ederdim. Yeteneğimdeki boşluğu çok çalışmayla doldurabileceğimi düşündüm. Eğer çok çalışma da işe yaramazsa o zaman çok daha fazla çalışırdım.
Büyüleyici yeteneklere sahip değilim. Şarkıcı olarak, doldurmam gereken daha bir çok boşluk var. Öyle bile olsa pes etmeyeceğim. Çok çalışmaya devam edeceğim ve kendimi hep seveceğim!
via
jwalkervip@tumblr
Çeviri bana aittir, izinsiz paylaşmayın lütfen.
Uzun zamandır BB ile ilgili yazı paylaşmıyordum ve senenin ilk yazısı da SeungRi’nin ağzından olsun istedim. İlk okuduğumda çok etkilenmiştim. Sanırım BB üyeleri içinde en içli yazan o…
