Blogum 2 Yaşında!

Blogumun 2. yaşını Cambridge'de kutlamak nasipmiş :) Koskocaman 2 yıl geçti, blog yazmayı bu kadar bile sürdüreceğimi düşünemiyordum umarım 10. yılını da kutlamak nasip olur :P. Yeni yaş ile beraber blogumun konsepti de değişti. Artık BB ile ilgili yazılarımdan çok kişisel yazılarıma da değinmek istiyorum. Bu yüzden yeni url adresim selinselhallerim.blogspot.com oldu. Umarım bu değişikliği çok fazla yadırgamadan adapte olursunuz. Bu değişiklik Bigbangseverleri korkutmasın çünkü onlar hakkında paylaşmaya değer şeyler bulduğum sürece paylaşmaya devam edeceğim.

Bugünkü Cambridge gezimden bir fotoğraf

Malum genç bir İngiliz ailenin yanında yaşadığım için evimizde parti hiç eksik olmuyor. Son ses bazen başımı ağrıtsa da - müzik dinlemeyi seven, ayrıca pop müzik duyduğunda gerektiğinde tempo tutup eşlik eden- biri olarak sanırım bu durum benim için ihtiyaç haline geldi. Ciddi söylüyorum, dışarı çıkmak için hazırlanırken, son ses müzik açıyorlar ve buna ben de alıştım artık her hazırlanışımda müzik açıyorum inanılmaz bir enerji ve mutluluk veriyor. Sanırım İngiliz ailemin bana kazandırdığı ilk alışkanlık bu!

İngiltere'nin havası mıdır beni böyle duygusal yapan bilemedim, duygusal parçalara sardım, Pink- Just give me your reason şu sıralar favori parçam.  Benim gibi romantik biri  bundan başka en çok neyi sevebilir, tabi ki Justin Timberlake'den Mirror'ı... Justin'in sesine kurban olayım, söylerken yaşıyor sanki gün boyu replay tuşuna basmaktan parmaklarım yorulsa da dinlemekten asla bıkmam :) Hala dinlemediyseniz, bu şarkılara bir şans verin derim :)

Görmeden İnanmam (Londra Gezisi)…

Harrods'da bulunan Princess Diana Memorial

Bu hafta sonu Londra’ya gitmek ile gitmemek arasında kararsız kalmıştım. Çünkü yapılmış bir plan yoktu ama sonunda Arap arkadaşım Marwa’nın gazına geldim ve cumartesi günü sabah 9’da kendimi Cambridge istasyonunda buldum. Ben zannediyordum ki onun okulunun düzenlediği bir gezi bu. Yok anacım sadece ikimiz gidiyormuşuz bir de onun okulundaki Arap arkadaşları… Neyse benim için farketmez dedim nasıl olsa amacım Londra’yı görmek…

İngiltere’ye gelmeden önce bir sürü şey hakkında tavsiye dinledim, bunlardan biri de Londra’ya gitmek istersen otobüsü kullan treni değil, idi. Nedeni ise pahalı olması. Ama biz arkadaşımla bu tavsiyeye uymadık ve treni tercih ettik, sebebi ise aldığın bilet hem gidiş-dönüş bileti hem de gün boyunca metro kullanmanı sağlayan bir bilet. Sanırım otobüs ile gitsem ve Londra’da gezmek için metro kullansam aynı fiyata denk gelecekti, tren 30-35 dakikada Londra’ya vardığı için çok daha cazip gelmiyor mu kulağa:) King’s Cross istasyonuna vardığımızda ağzım kulaklarıma varacaktı. Harry Potter hayranları iyi bilirler bu istasyonu, 9 3/4 platform yolcuları kalmasın…  O heyecan ile fotoğraf çekemedim ama arkadaşım çekti, daha sonra alacağım ondan resimleri. Belki bir daha ki gidişimde bol bol fotosunu çekerim bu istasyonun.

Harrods

Knightsbridge

Resim yazısı ekle

King’s Cross’u doya doya seyretme imkanım olmadı çünkü arkadaşlarla Knightsbridge’de buluşacaktık. Tabi ben oranın nasıl bir yer olduğunu bilmediğim için King’s Cross’u doya doya seyretmeme izin vermeyen ve beni aceleye getiren arkadaşıma içten içten kızıyordum. Metrolar arasında aktarmalar yapa yapa Knightsbridge’e ulaştık. (Aslında King’s Cross’tan Knightsbridge’e direk metro vardı ama biz buluşma yerinin London Bridge olduğunu zannediyorduk o aralar :P) Bu arada arkadaşım da bana “orada Harrods diye bir mağaza var bayılcaksın, çok popüler” diyordu.  İstasyonun hemen yanındaydı mağaza ve yeraltının verdiği sıkıntıyı, Harrods’ın görüntüsü alıp götürdü. Görür görmez büyülendim. Kimileri için lüks markalardan oluşan seçenekleriyle vazgeçilmez bir yer olabilir ama benim için öncelikle mimarisi ve dekorasyonu büyüleyiciydi. Ben yedi kapısını gördüm, belki daha fazla da kapısı olablir. Her kapısında üniformalı görevliler mevcuttu ve çalışanlar tarafından müşterilere yapılan muamele ile insan kendini prenses gibi hissediyordu burada.

London Bridge

Dış mimarisi kadar iç mimarisi de göz alıcıydı. Kalabalık olmasaydı da her kareyi fotoğraflayabilseydim:/ Yine de elimdekiler de hiç fena sayılmaz :D Kıyafetler, ayakkabılar derken en çok Parfüm bölümü beni etkiledi. Öyle bir dekore etmişler orayı, sanki sergiledikleri parfüm değil de mücevher… Hepsini istiyorum diye geziyordum ortalıkta o derece… Yazıya dökmek yerine fotoğraflar anlatsın buranın güzelliğini :)
Arkadaşlar Harrods’dan beni koparabildikten sonra ikstikametimiz London Bridge oldu. London Bridge’i göreceğim diye heyecanlıydım ama binaların güzelliğiyle öyle büyülenmişim ki arkadaşlar London Bridge’e geldik dediğinde önce bir şaşkınlığa uğradım :) Tabi London Bridge’i uzaktan seyrettik (günü heba etmemek için) ama olsun uzaktan bile öyle muhteşemdi ki, nerenin fotoğrafını çekeceğimi bile bilemedim, herşeyi güzeldi.

Hyde Park

Sıradaki durağımız için fikri ben verdim, Hyde Park. Histarocal Romance’larda o kadar çok adı geçiyor ki. Hayalimde canlandırdığım Hyde Park’ın gerçekte nasıl olduğunu ölesiye merak ediyordum. O yüzden görmek için en çok heyecanlıdığım mekan buydu. Belki en etkileyicisi değildi ama kesinlikle gittiğime değdi. O kadar büyük ve güzel bir park ki, bulutlu ve yağmurlu hava bile bu güzelliği söndürmeyi başaramadı. Parkın içinde dolaşırken kitaplardaki sahneleri canlandırmaya çalışıyor ve kendi kendime mutlu oluyordum. Arkadaşlar bir şeyler söylüyor ama ben kendi dünyama çekilmiş parkın büyüleciğini kendimce yorumluyordum. Bu arada ünlü markaların mağazalarını barındıran Oxford Street’i de gördüm ama fotoğraf çekmediğim için onun hakkında yazmayacağım. Bunun sebebi birazcık da Knightsbridge'i Oxford St.’den daha çok beğenmiş olmam :P

Big Ben Tower

Hyde Parktaki bir saatlik –belki de iki, hatırlamıyorum- gezimizin ardından gecenin karanlığında gezilmesi gereken yere, Big Ben’e doğru yola çıktık.  Big Ben en az fotoğraflardaki kadar muhteşemdi. Elimdeki fotoğraf makinesini kullanmayı beceremediğim – gece moduna ayarlayamadığım- için fotoğraflar güzel gelmeyebilir ama şaşkınlığıma verin böyle manzaralarla her gün karşılaşmıyorum ki ben de. Big Ben ve London Eye zaten çok yakınlardı gözlerim ikisi arasında mekik dokurken düşünemiyordum. Şaşkınlık ve mutluluk birbirine karışmıştı. Gözlerim akan trafiği hatta kalabalığı bile görmüyordu. Dayadım kolanlara dirseğimi ve Big Ben ve London Eye’ı uzun uzun seyrettim ve onca seyahetinin ardından eve dönme vakti geldi.

Big Ben

London Eye

Kaçınılmaz Son…

İngiliz ailesinin yanında yaşamanın kaçınılmaz sonu… kilo almak. Kime ne yediğimden bahsetsem en az 6 kilo alacaksın cevabıyla karşılaşıyorum. Kendi deneyimlerinden yola çıkarak bu tespiti yapıyorlar, haliyle bu da söylemlerini güçlü kılıyor. Neden mi kilo alıyoruz? Çünkü önümüze konulan yemekler donmuş yemekler… yani patates kızarması, nugget falan ya da makarna.. ! hafta boyunca döngü biçiminde yediğim yemekler bunlar. Sonunda isyanımı dile getirdim ve Elaine’e söyledim o da bana sebze yaptı. Gerçi yine donmuş sebzeleri mikrodalgada ısıttı ama olsun sonuçta sebze ya.
Bu durum beni öyle korkuttu ki,  şehir merkezinden okula yürüyerek gidiyorum kilo almamak için- hızlı adımlarla yaklaşık 15-20 dakikalık yol- Yani günde en az 30 dk yürümeye çalışıyorum ki bu soğuk havada inanın ki bu bir başarı.

Soğuk memlekete bilerek gittin niye şikayet ediyorsun diyenleri duyar gibiyim. Ben Türkiye’de de Eskişehir’de yaşamış insanım ( orayı da soğuk memleket diye tasvir ederdim) buraya gelince soğuğu o kadar da hissetmem diyordum. Ama buranın soğuğu öyle böyle değil, ne botlar ne kabanlar seni koruyabiliyor. Ben böyle düşünürken çorapsız babet ve incecik tayt ile dolaşan İngiliz kızlarını gördükçe psikolojik olarak daha da üşüyorum :P Hele ki cumartesi günü soğuk hava yüzünden yorganın altından çıkamadığım o havada Elane’in kolsuz tişörtü ile dolaşması ile gözlerim yuvalarında çıkacaktı neredeyse ( Kaloriferlerin kapalı olduğunu söylememe gerek yok sanırım) Gerçi evin içindeyiz belki bir nebze normal sayılabilir bu durum. Ertesi gün kar yağarken, sadece kısa kollu bir tişört giymiş çocuk, sen insan mısın? ( Ne bir mont, ne bir hırka hiç bir şey yok, sadece bir tişört) O gün soğuktan dişlerim birbirine çarpıyordu yahu.
Eğer şu sıralar İngiltere’ye yolunuz düşüyorsa valizinizi bulabildiğiniz en kalın şeylerle doldurmanızı tavsiye ederim. Gerisi boş…

İngiltere Maceraları (Cambridge’deki İlk günün anısına)

İlk defa yurt dışına çıkan biri olarak ilk günüm hakkında anlatacak çok hikayem olması gerekirdi sanırım. Ancak varsa bile bu kafayla nasıl yazarım bilmiyorum.

Üstünkörü çekilmiş Cam River Fotosu

Bugün şunu fark ettim, ne kadar araştırırsan araştır yine de bocalama yaşıyorsun. Tabi ki bu bocalamayı yurt dışında yaşamak normal de benimki daha Türkiye’de oldu yahu. Çantamdaki peynirin ne olduğun anlayamayan güvenlik yetkilerinin açıp bakması ve adımı deftere yazmaları beni önce bir panik yaptırdı.  Hee sonra bir şey oldu mu diye soracaksanız, yok olmadı. Hatta iyi yolculuklar Selin hanım falan dendi de, arkadaş beni giderayak panik yaptırdınız o halimle zorla peyniri sıkıştıran ailemden hıncımı çıkarttım o oldu.
Hani derler ya uçak sallanıyor ama sakın korkma diye, insanın korkacağı yoksa bile bu laflarla panik oluyor. Ama ben kendimi öyle moda sokmuşum ki, otobüs yolculuğundan daha rahat geçti yolculuğum( tabi zırt-pırt yerinden kalkıp beni rahatsız eden yolcuları saymazsak)
Uçak yolculuğu iyiydi iyisine de gümrük en çok endişelendiğim noktaydı. Uçaktan indik, gümrüğe gideceğiz, tabelalara bakarak yola koyuldum, sonra baktım herkes toplanmış, önümüzde dört kapı var. Kapıların üzerinde bir sonraki tren 2 dakika sonra burada olacak yazıyor. Haydiiiiiiiiii ne treni ya, ben daha bavulları alcaktım, yanlış mı geldim nereye götürüyonuz beni modlarında dolaşırken, yaşlı bir çift vardı, baktım onlarda buraya daha önce gelmiş havası vardı, gümrüğe tren ile mi gidiyoruz dedim, onlar da evet dediler. Sonra tabi her zamanki hikayeler, niye geldin, nerelisin, yolumuzun üstüyse seni de bırakalım, bizi takip et aman kaybolma.. Tatlı bir çiftti ama  gümrüğe geldik onlar avruğa birliğine bağlı olan vatandaşlıklar sırasına girmez mi! Ben o telaşla onlara bir hoşçakal demeden diğer ülkelerden gelen vatandaşların gümrük işlemlerinin yapıldığı yere gittim.

Fallowfield'e Hoşgeldiniz :P

Landing card’ı doldururken benim el titre,titre nasıl heyecanlıyım siz düşünün. Neyse biraz bekledikten sonra gümrükten kolayca geçtim. Sıra geldi çıkışa yönelmeye… bir kapı var ama üzerinde avrupa birliği vatandaşları için yazıyor… şimdi TR, “diğerleri” kategorisine girdiği için arıyorum, tarıyorum başka kapı da yok, hadi bismillah derken çıktım ve karşılamaya gelen ingiliz ama dünya tatlısı birini görünce keyfim yerine geldi. Yolları seyrederken, Londra’dan Cambridge’e olan yolculuğum nasıl geçti hiç anlamadım.

Kalacağım ailenin yanına geldim, yol yorgunu konuşmaya dinlemeye halim kalmadı- ama zaten evdekilerde çok fazla zaman ayıramadı, dışarı çıkmaları gerekiyormuş- Bana uyar zaten ben de uyumak istiyordum, o kadarki 8 saattir yemek yemedğim halde yemek yer misin sorusuna hayır dedim. Neyse geçtim odaya uyucam, uyuyamadım soğuktan. Giderken kaloriferi de kapatmışlar. Sonradan anladım ki buradaki herkes öyleymiş. Gece kaloriferler kapalı… Buz gibi bir sabaha gözlerini açıyorsun…